Wciągająca opowieść, pełna zwrotów akcji i emocji, zaczyna się od dramatycznej wiadomości o zaginięciu i śmierci męża głównej bohaterki. Dla Aleksandry, która jest psychologiem i matką, to jednak nie koniec tragicznych wydarzeń. Zostaje brutalnie porwana, a po uwolnieniu postanawia samodzielnie stawić czoła tajemniczym wydarzeniom. W miarę jak odkrywa nowe fakty, odsłania również bolesną prawdę o osobach ze swojego otoczenia. Krok po kroku, zagłębiając się w zagadkę, Aleksandra doświadcza niespodziewanych zwrotów akcji. To, co odkrywa, pozostaje w pamięci na długo.
Joanna Opiat-Bojarska jest znana z tworzenia książek pełnych napięcia, wciągających czytelnika od pierwszej do ostatniej strony. „Gra pozorów” to polski thriller literacki, który potwierdza jej umiejętność budowania atmosfery niepewności i nieprzewidywalności. Autorka umiejętnie splata wątki, dzięki czemu odbiorca nie nudzi się ani przez chwilę. Każdy rozdział jest niczym kolejny element układanki, która odkrywa zaskakujące rozwiązanie zagadki. Dla miłośników gatunku, twórczość Opiat-Bojarskiej jest obowiązkową lekturą.
Czytanie w formie cyfrowej to wygodne rozwiązanie, choć przyznaję, że miało swoje wyzwania. Książkę „Gra pozorów” przeczytałam na telefonie, co mimo pewnych niedogodności okazało się praktyczne. Jeśli ktoś nie zdąży naładować swojego czytnika czy zaktualizować biblioteki, telefon może służyć jako awaryjne źródło lektury. Kilka zalet książek elektronicznych to:
„Gra pozorów” to książka, która zasługuje na miejsce w czołówce kryminałów. Jej wartka akcja i liczne wątki sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Każdy rozdział jest pełen napięcia, a czytelnik z niecierpliwością czeka na to, co zdarzy się dalej. Cała fabuła prowadzi do zaskakującego rozwiązania zagadki, które trudno przewidzieć. Taka nieprzewidywalność stanowi esencję dobrego kryminału, a Joanna Opiat-Bojarska doskonale włada tą sztuką. Ci, którzy lubią próbować rozwikłać zagadki na własną rękę, będą tutaj mile zaskoczeni.
Poznałam twórczość Joanny Opiat-Bojarskiej dzięki programowi „Pytanie na Śniadanie”, gdzie autorka prezentowała swoją książkę. To spotkanie skłoniło mnie do sięgnięcia po „Grę pozorów”. Chociaż niestety muszę przyznać, że jestem krytyczna względem niektórych wizualnych elementów - głównie okładki, której projekt nie do końca odpowiada treści książki. Mimo to, wartość literacka i emocje, jakie niesie ze sobą sama historia, sprawiają, że jest to naprawdę drobny szczegół. Na pewno z chęcią sięgnę po kolejne dzieła tej autorki, bo jej styl narracji jest hipnotyzujący i pozostaje w pamięci na długo.
